Boss is really cool

I don't want to talk about her anymore. Furthermore now that my world is much at peace. There is no more to tell. Maybe because our story has ended. She is still hoping but after many years. She wants to be successful in life, me too. Last time I visited her profile, she become more daring in her pictures there. As in anybody could fantasize her. I don't know. Sometimes I blame myself. I don't want her to be like that even the fact that she seemed enjoying taking pictures of herself while being seductive. Yes seductive, as in her undies and limbs and angles of the cameras are the only ones covering the sensitive parts of her body.

Am I the one that messed her up? Or am I the one that set her free to do what she really wanted to for a long time, to be free? What could be her mother's reaction about it which was easily reacts just to see her sexy pictures?.....

She said in her notes: "For my the one that got away, someday we will meet again and that time maybe we could feel the same love that we once felt"....

I clicked the like button in that notes and commented, who would that be?
And now about me, there nothing new to talk about besides my stomachache which at least could make sense. I got Ginataan Halo-halo for snack here at sister Emer's canteen again. There are some people talking to each other around.

I remember the words that Boss Art said in our last devotional prayer, "Those mistakes that you made last year, forget them, let it go, it was done, and do not do it again"

Boss is really cool isn't it?

:)

As usual.

My foot is feeling cold again. I feel like there so many stories I missed to tell. As a matter of fact there really has many to tell.

First Brokenhearted I mean loveless again. I don't know. I'm also tired of feeling somebody likes me but I don't feel the same. Someone I like but its only benefits that they want from me. I always ask myself, "am I really ugly and is there really no one that I would like that could like me too?

If I will think about pursuing, it seemed to sound like being lost. Does it really have to be that we have to placate a girl for her to like me? In the end, I will still become the one who was left behind. I will ask myself again, "Is it really my curse to be alone?"

Ahm. Me and my younger sister celebrated the New Year together in my renting place in our company (I forgot to mention that I also have moved to new home).

As usual Im having coffee again here at sister Emer's canteen.

Which is different?

There are some people who's simple, who's happiness are just superficial. Those even with less effort  are glad enough and you could make them smile already. There are also some very sensitive which just with a little mistake with the words makes you enemies already. There are some people that always depends in the mood of their surrounding and they will only react whenever they felt the good vibes, safe to dive into a conversation. Some people are scared. Scared to be rejected whenever they try to open up a conversation "That's why some are sheepish people including me".

There are some people who has high requirements. Like the computer's high-spec motherboard and I am not compatible to them. Which reminds me of my dream girl. I was only inspired when she suggested that I should try. I don't know. Now she doesn't reply to nay of my messages. She said she was just busy...... I am happy even though its just like "this".

There are some very close to each other to the point that they do their bonding through their fists.  There are also some people who used to live an Easy-go-lucky. Meet and "greet". But what is the difference between people? If there is love and hate with the same person and relative to each other, isn't it being involved with each other remains? It really doesn't just basis in two situations and on how we want it to happen. For example that person that someone for a long time expected to be followed-back in twitter, only to find out that it was just a poser that uses that account and not her idol.

People knows how to love simply because we know how to hate.

I want to share stories.

I want to tell the stories of every changes and events of my life. I want to voice out the contents of my mind. I want to share and someday I will read my blog again and then realize how I have far I've become.

This morning, I woke up at 9:30 am. I am late again. A little hangover cause of my Boss's Birthday. As usual my alarm clock woke me up at 6:00 am. But its too early and I don't plan to play tennis a little while ago. Took a nap then woke up at 9:30 am tsktsktsk. So I just go to work half-day. Checked my news feed and notification in facebook and twitter. Just clicked some likes to the comments of the pictures i posted last night. Now, back to work. Time is 1:34 pm. Later.

Big Boss's Birthday :)

:) Happy ako tonight dahil naging masaya ang celebration namin ng Birthday ni Boss Art.

Unwanted

December 13, 2012 7:57pm

Andito ako ngayon sa hallway ng sm megamall sa tapat ng megatrade hbang hnhintay ang pinsan ko si Yhan kasama ang boss nya na namimili. Nag text xa kanina binabayadan na lang daw nila. Dapat nung isang gabi pa kami mag mmeet nitong pinsan ko kaso alanganin sa time at wla dn akong pera. Nag plan ako makipag kita sa pinsan ko dahil madami daw syang ikkwento. Broken hearted pa sya after makipag break. Ako naman broken hearted din dahil sa pangalawang pagkakataon broken ulet ang family ko. Parehas kami na kailangan ng makakausap. Kung parehas kming broke, anu kaya mangyayare?.....

Matagal ko nang gusto I abandon sila mama.. 3 years ago pinalayas nila ako sa bahay nila kapalit ng pagunawa ko sa nakababata kong kapatid laban sa asawa ng ate ko na canadian. Sino ang mag aakala na dahil sa isang foreigner masisira kaming magkakapatid?..... itong taon 2012, n try ko patawarin sila mama. Pro hindi ko alam, sa huli pala ay kami pa rin ang nagkasala. Hindi a rin nila inamin ang ginawa nila sa amin. Sa halip ang lahat ng sakit ay kanilang ni dedeny na lang.......

Iniisip ko ngayon..... 3 years ago. Sapat na ba?.....

Sa pangaoawang pagkakataon, sinaktan ako ng family ko sa pamamagitan ng pagtanggi sa akin sa pagtra sa kanila 1 week before ako lumipat sa kanila at napagkasunduan na at nagpaalam na ako sa kasera ko sa apartment.

Madali lang bang lumipat? Well lalo na sa mga taong walang diskarte at pera syempre napakahirap.....

Akala ko last year, 2011 na ang pnkamasaklap na taon n naranasan ko sa buhay ko.... hindi pala.


Mga alala na hindi ko rin gustong ibaon. Ayaw ko nang maalala. Sabi n iba ang Dyos nga daw nagpatawad, tao pa kaya? Mga taong hindi karapat dapat mapatawad. Ewan ko ba. Ngayon punong puno ng poot ang dibdib ko......

December 5, 2012

Nanlalamig ang mga paa ko ngaun. ..

Hindi ko alam kung dahil ba sa worries ko, sa hindi pagkakaroon ng control sa buhay ko. Wala nanaman akong pera.
Kagabi nanaginip ako na ako si Sam Fisher ng splinter cell... nagtatago sa dilim. Hindi napapansin ng mga enemy sentries. Muntik akong ma detect, pero nakakaligtas ako hanggang nung may ininterrogate ako na isang mama. Hinatak ko sya papasok sa banyo ng building. Maya maya pa ay may pumasok na empleyadong babae at sinenyasan ko na wag syang sisigaw at aalis ako kaagad ng mabilis. Ngunit tumakbo pa rin ito papunta sa mga tao sa building na nagudyok sa akin na patumbahin ang ni hostage ko at madaling tumakbo palabas ng building. Pababa ng elevator ay nakasakay dun ang tropa at boss na enemy ng unit ko. Pababa ng elevator habang ako ay dumadaan lamang sa hagdan ay tinukso ko ng tinukso ang bossing ng kaaway ko. Hanggang makatalon ako pababa ng building at pagbagsak ko sa baba ay sakton nandun ang girlfriend ko na agent na hawig pa ni Sandra B. Hahaha ang saya.

Gusto kong takasan ang problema. Gusto kong makahinga. Gusto kong ma endure ang pain at suffering... hindi ako pwedeng sumuko.. wala rin akong choice kundi ituloy ito. Mga taong sa akin ay hindi rumerespeto. Nakakapanghina. Nakakalungkot.

Ngaun, December 5, 2012.... 2 days n lang at kailangan ko nang umalis sa aoartment na tinitirhan ko. Kailangan ko mabayadan ang natitira kong balance. Kailangan ko rin ng pangdown sa bago kong titirhan. May utang pa ako sa tindahan malapit sa trabaho at sa ahente.....

Nakakasawa na talaga minsan. Alam kong wala namang masisisi kundi ang sarili ko. At kung tatanungin mo ako.... hidni namn ako nag eenjoy sa buhay ko... masaya ako dahil may tennis, pc, tablet at gitara. Pero may kulang. At palagi akong kapos sa budget.

Back to square one

2 years ago...... loveless ako noon. Okay lang. Medyo lonely nga lng emotionally at technically :O

Na mis ko rin itong place na ito. Sa Coffeeworx. :)

Minsan minsan. Kailangan din gumastos para matikman ang ultimate at rare na hapiness. Rare nga talaga (magastos nga kc). Haha

Capuccino din ang inorder ko noon. Oras ngayon ay 10pm.
Tanda ko pa nung first time ko pumunta noon at nagkape dito 6:30pm at umalis ako ng 7:30pm. Tingin ako ng tingin sa oras nun. Feeling ko tuloy parang 3oras na akong nag sstay nun. Ang weird nga e.

Deemed lights, humid air at soft and relaxing music... maenjoy ko rin kaya ito tonight?....

Dito rin yung 2nd date namin ni Mary. Dito ko binigay sa kanya yung cellphone na made in china. Halos sumama pa nga yjng loob ko sa kanya nung ayaw nyang tanggapin e. Pero in the end, tinanggap nya din. Which reminds me din na hanggang ngayon nag break na lang kami at lahat hindi ko pa napapaayos ung phone na un. Haha.

Hindi ko alam kung anung force ang parang humihikayat sa akin dito sa coffeeshop na ito. Anung oras kaya ito mag cclose? 936pm na.

Favorite ko talaga sa cappucino ang bula nito. Para kc akong nag kakape ng hangin pero na eenjoy ko na mismo ang lasa nya :-)

Strange sad affair.

Last Saturday. Pumunta na si Ming dito sa apartment. Ang ganda ng porma nya. damit daw yun ng lolo nya. Unang pagkakita ko sa kanya ay nakakumustahan kami na medyo dry....

At hindi pa ako makatingin sa mga mata nya.
Wala na....... Napagod na nga siguro talaga din sya.

Sinubukan ko pa ring pagusapan namin ang nangyare pero pilit nyang ini-ignore. Napapatahimik ako habang nakasandal sa terrace ng mesanin ko.

Na convince ko syang magpalipas na ng gabi although sabi nya ay hindi sya pwedeng mag stay. Pina relax ko lang sya sa bahay. Minasahe. Nilambing pa din....

Okay lang sa kanya.

Strange sad affair....

But at least we tried to make that night na maging masaya even for the last time. Ako, sinubukan ko mag act as the lover that I was before....

Things changes..... Nothing in this world stays the way they are.....

Goodbye to the feelings..... romances.......

Alam ko somehow memories will stay..... pieces of this life's mosaic will always be there in the back of my mind...

Minsan minsan naalala ko pa yung mga happy moments namin. Natatawa pa rin ako minsan.

Mahal ko pa rin sya. At sya ri naman ay hindi rin ma dedeny na mahal nya pa rin ako yun nga lang as a friend  na lang at hindi na tulad ng dati....

Happy naman kami pareho somehow na napalaya na namin ang isa't isa. I tutuloy nya yung career nya at ung participation sa Org niya... At hoping naman ako na still maging proud pa rin ako sa kanya someday.

Ahm ako ngaun?..... today is November 15, 2012 3:05am.... I decided to move on... literally haha. aalis na ako sa aparment na ito by January. New life! New start! here I come! hehe :) Meron akong 3 more weeks para makapag decide kung aagahan ko naba ng December 7 ang pag alis sa bahay na ito.
Dami din kasing memories dito at secondly gusto ko na makapag tabi ng pera ngayon na nagkaayus naman na kami nila mama. Plan ko rin kumuha ng motor 6months from now pero this december plan ko muna makabili ng Mountain Bike. Shocks! na miss ko na talaga pag bbike! At nag enroll na ako sa Korean Language School :)

Well good luck to me. And I know even though sobrang busy ng bago kong lovelife ngayon at that girl is way too beautiful for me, I think I need her to be as inspiration para sa career ko.

Focus ako sa buhay at career while far far away ang lovelife ko. Okay lang. I hope I hope I hope. This time I'm gonna be a lot mature para sa relationship. Need ko din ma develop ang personality at status ko. Syempre Skills din sa tennis. :D

Until next time!

-Ram

Dito sa office breaktime.

Maintain lng sa tennis. Kanina 2 flourescent ang nagloko dito. Tamang kalikot lang ng starters.

Wla ako madyadong maisulat sa entry na ito. Ahm sana maka valecako mmya para mkpag hulog ako sa bahay. Hmmmmm survive the day, yan ang lagi kong mission. Pero ngau pshinga lang. Nka sandal sa computer chair ko hbang nka patong ang mga paa sa side ng table ko. Opportunities ko ay puro nakaabang. Need ko mag aral ng korean. Need ko rin tapusin projects ko.

Hintay hintay lang. Ang lovelife ko ay naghihintay lang din. Kailangan ko din i develop ang darili ko. "Ibig dabihin need ko magpa gwapo din" para sa bagong dreamgirl ko. ;)

One shot.

Isa nanamang araw dito sa office.....

Empty...... feeling ko ang empty empty..... prang may kulang......

dahil lang ba hindi nya talaga ako pinapansin. badtrip ba sya sa akin? wala naman akong maisip o maalala na nagawa kong mali o laban sa kanya. ayaw ko ngpakiramdam na ganito. Feeling ko ako'y basura.

Pag may nakkwento ako na negative results o outcome ng mga nangyayari sa akin feeling ko nakikinig yung mga taong tila naghihintay ng mga bagay na magsisilbing kabayaran ko sa pagiging cold sa kanila.

Meron lang akong isang shot sa bawat sandali ng buhay. isang try lang at walang rewind.

Kanina sablay ang pag gamit ko ng presentation. Medyo nahirapan kc ako sa Libre Office Impress kanina. d ko mahanap yung pang edit ng font color. na upset ko si mam vangie na asawa ng bigboss namin for the second time. Feeling ko ngaun kahit magpaliwanag ako hindi ako nya ako papakinggan dahil ang iisipin nya ay excuses nanaman ang ginagawa ko. 2 weeks ago na pla nung binigay ni kuya zaldy yung lineup ng songs kay mam mariter na hindi nai-forward sa akin. hindi kasi ako nakapasimba kahapon kea hindi kmi nkapag kita sa church. kung nag church lang sana ako ay wala sanang magiging problema.

Dalawa ang badtri sa akin ngaung araw na ito. Yung Crush ko at si Ma'am Vangie. Salamat nangalang talaga sa cobra at vitamin e na bigay ni mami at medyo cool pa ang mood ko ngayun. kung wala yun siguro bagsak nanaman ang self esteem ko. lagi ko na lang kalaban yun sa sarili ko. Hindi ko ma-stablize.

Failures?

sabi ni Alex band "We've all been there".
sabi naman ni Matchbox Twenty "Let's see how far we've come".

gusto ko sana kasi ay ung tipong na mamanpulate ko ang balance ng mood ko at developments sa mga bagay bagay.

Kasalanan nga daw ang magbasa ng horoscope... pero sa tulong kasi nun ay nagagawan ko ng paraan na ma prevent ang mga badtrip sa paligid ko. nakakatulong din sa akin para mamaintain ko ang pagiging energetic.

Dahil sa puyatdin kagabi, hindi ako nakalpag tennis kaninang umaga. na mmiss ko na nga ulet ang court.
Sana makapa laro kamini Boss bukas.

Si Mary, na mmiss ko pa rin sya. hindi rin naman madaling isipin na yung taong minsan naging kasama ko sa pangarap at akala koay sya naangmakakasama ko habambuhay ay biglang magigising ako isang umaga na wala na sya. wala na yung kulitan namin sa umaga at paglalambing nya hindi ko maiwan hanggang hindi na ako makapasok sa office.

kailangan ko maitayo ulit ang sarili ko. sa gitna ng laban ko emotional. although maymga times na maganda ang start ko. sa mga bandang gitna ng laban ay napapadapa pa rin ako. okay langnaman yung diba? ibibigay ko ang best ko na makatayo ulit at hindi sumuko. focus sa work at career. Mga projects na dapat kong matapus. at mga taong bibigyan ko ng trabaho.

isang shot pa. paggiigihan ko na.
isang shot pa. kaya ko pa.
isang shot pa. patutunayan ko.