Unwanted individual yes that's me......

By Paolo Santos

How could you tell me that you're leaving me today
There's so so many things that I just want to say to you
I'd always hope that we would end up as one
I realized that in your life I'm not the ony one for you

I watch you as you put yourself together
You packed your bags make sure it ain't forever
You get up slowly and you tell me your parting words
Melancholy melodies in every corner of the world
Can be heard

Can you them dying echoes of my cry
From blue to gray can't you see that fading sky
I asked why

You take your step and head out for the door
My so called perfect world comes crashing down on the floor
Suddenly the time has gone slow
Signs of my bitterness began to show

Is there anybody out there?
Anybody out there?
Wishing you're still here

So many years have passed and I'm standing by my door
Picking up what I left off wishing it was like before

Yet I know my life and the way it should being able to move on
even if I could
Staring at the mirror all I see
Unwanted individual yes that's me
That's me.......
That's me..

Words

words.....

how could it be?

it was once just words until we give in to its meaning.

just words.... just words..... until we gave up.

we often lose.... I often lose.

just word.. until we live its meaning..

Dying self esteem.

words could lift you up.

words could turn you down.

by then it will be no longer just words....

some call it heartache.. some moans for it.

Birthday ko 2012 :-)

September 11, 2012 12:17am

Nandito sa apartment ko habang nakitulog si Reniel, ojt sa planta namin.

Hindi ak naka create ng blog entry about sa birthday ko last September 8, 2012.
Ask me why? Sobrang busy kc. That came a big day for me.

Pero gusto ko ri  i sulat ang nanguare sa araw na iyon so it goes like this.....

Supposedly maaga ako nakatulog nun dahil sa usapan namin ni boss art na mag ttennis kami September 8, ng umaga 6am. Sabi ko sa kanya kahit wala na syang pa regalo sa akin kahit yung tennis rematch na lang.....

Sa kasamaang palad.....

Nagising ako 9:30am na dahil nakatulog ako 3:30am.... grrrrrrr

I'm so very totally disappointed with myself that morning...

So sad to say hindi na nga natuloy ang morning game namin ni boss..

Nagligo ako, at nagbihis suot ang black tshirt ko at flesh na short at rubber shoes. I love that combination of colors. :-)

Pagdating sa ARC, naabutan ko si boss kausap ang 2 na taga planta at nung napansin nya ako ang sabi nya ay kanina pa sya naghihintay para maglaro kami. Sabi ko "sorry boss nahirapan kasi ako makatulog kagabi" sabi naman nya, okay lang yan madami pa namang araw. 11:00am bss pwde ka? Sabi nya "oo no problem" :-)

Pasok sa gate, hindi kuna ako nag punch in dahil 10:15am na nun.

Dmeretso lang ako para iwan sa Room ko ang iba kong gamit at bababa ulet ako para mag almusal at maghintay ng
11am. Nang...

Nakita ko ang babaeng ito na syang dahilan ngpagka puyat ko. Ikot sya ng ikot sa isip ko at ang utak ko ang hindi na mapakali. Hindi ko nga alam kasi wala naman ak nararamdaman na affection galing sa kanya. Kakainis lang na hindi ko malabanan ang isip ko. Isa sa nag ppuzzle sa isip ko ay yjng pagkawala ng connection namin sa facebook na prang ni-unfriend nya na ako. Galait kaya sya sa akin? May nagseselos kayang iba na naging dahilan ng pag unfriend nya? Andaming  gumugulo sa isip ko tungkol sa kanya at ang worst part pa nun ay alam ko sa sarili ko na hindi dapat ako magkagusto sa kanya.

Hindi ko pa rin sya knakausap nun. Ilang days ko na syang hindi pinapansin. Iniisip ko kasi maramdaman nya ang nararamdaman ko sa tuwing hindi sya mag rereply sa chat.

Pero masaya at excited ako na nagaalala sa araw na iyon.

Masaya ako kasi naka tennis attire ako habang nasa office at nagpaluto na ako sa mama ni Aron ng spagetti para sa pa merienda ko sa office.
Excited ako sa paguwi sa bahay kasi may gift na daw ako na galing sa ate ko ^_^. At kinakabahan din ako dahil nagaalala ako na baka kulangin ang pera ko lalo na kapag hindi ako naka vale kay mam Mariter ng exact amount sa kailangan kng pang gastos sa birthday ko.

Maya maya pa at unti unti na akong bnabati ng mga officemates ko at nakikipag biruan na ako sa kanila maliban sa crush ko

Binati ako ni mr. Paul Eiding na voice actor kay Colonel Roy Campbell ng favorit kong videogame, metal gear solid.
Binati rin ako ng isang show sa america na pinoy channel doon si Manny Calpito :-)
Binati na rin ako ni sir Mike na asawa ni mam Via, at ng mga pinsan ko, ng mga kaibigan. Lahat yun puro sa faceboook

Gusto ko na talagang career-in ang tennis @_@

Nasa starex kami nla boss ngayon bbyahe papunta sa cpndo n mam via kasama si mam Vangie, mam Bay at mag asawang pinsan n mam vangie at 3 batang nabae na apo nila.

Nanood kami ni boss art ng tennis us open kanina sa kanilang lcd tv. Ang lulufet ng mga players. Iba talaga ang mga pros ^_^

Excited na ako makapag training ng tennis. Kabibili ko lang ng bagong sapatos pang tennis at pang work din ^_^

Okay naman ako ngayon. Maliban sa bahay, nabayadab ko na mga kylangan ko mabayadan kaya kahit wala akong pocket money ay payapa  naman ang bulsa ko :-)

Ilang oras pa ang nakalipas......

4:30pm nakarating kami sa venue ng birthday ni mam Althea. :-)
Binaba ang mga bata. Binuhat ko pa ang isa sa kanila kasi nakatulog sa byahe.
Pagkatapus ay pmunta kami ni boss art sa sm hypermarket para bumili ng red wines at brandy. Ang cool din talaga ni  boss art dahil sa age nya na ganun ay parang walapa syang alam sa alak. Ang weird nga e. :D
Pinabili rin saja ako ni boss ng ice cubes kaso ubos na.

5:00pm
One happy beautiful people haha nakaka starstruck tlga mga kamag anak nila mam vangie :-)

Ilang sandali pa  ay hinihintay ng lahat ang pagdating ni mam teyet sa place para i surprise sya(hindi nya kasi alam na may party) hehe nakita nya pa ako kanina sa bahay nila kasama ang  dad nya nung habang nanonood kami ng tennis usopen. :-)

Sinalubong ng lahat si mam teyet ng happy birthday pagkabukas nila ng pinto ng clubhouse.
Ang saya ni mam. Kitang kita sa kanyang mga mata na naramdaman nya ang pagmamahal ng mga kamag anak at kaibigan nya :-)

Nilapitan nya ang mga tao at personal na pinasalamtan :-)  damay pa nga ako. Pero nstead na beso beso ay xempre nahiya ako. Heeh nakipag kamay na lang ajoat inati  ulet ng happy birthday. (Nabati ko na kasi sya nung nakasalubong ko sya sa entrance ng church "namin" hehe)

After magkainan ay may photobooth na naka open at libre lang magpa picture. Daming pumla hehe may mga head costumes kasi na ready to wear.

Lahat ng sagot sa mga tanong sa games ay patungkol sa bhay at karanasan ni mam teyet. At dun ko na confirm din na nag ttennis si mam teyet noon. Kaya nung nagkaron ako ng pangatlong pagkakataon para makausap sya, tinanong ko kung nakakakpag tennis pa ba sya sabi nya mga 1 year na syang hndi nakakapag tennis :/ sabi ko, sana mam minsan makapag laro tayo :-)  sagot naman nya, sana nga, masyado na kasing busy e.

Hayysss gusto mo talagang maging magaling, mag ttraining pa ako ng sangkatuks, mga ilang bola pa ang palilipari n ko..... hahahaha

Cold land in the middle of summer

Feed my dreams......

Satisfy me.......

Do not control me.....

But do it when I'm losing my mind.....

Let me go...... but do not go too far......

Leave me but don't forget me......

I wont say it anymore.... i dont want to... but as time comes..... i still do.....

It there any way to get out of here?.....

Can somebody remind me how i survived the days when i haven't met you?

When it still feels like you're just inches away from me.....

Why do i still feel it? Why do i have to ask?

I'm not the man that i used to be. And it hurts my soul so badly...

You...... did..... like..... what i did......

Promises said... promises that i once marked and embossed deep inside me......

How am i supposed to move on?

It hurts.... so..... bad......

So bad....

So damn unimaginable pain.

Get out.... get out.... we need to get out of here......

Help me get out of here....

15minutes

Matagal ba yun?

5 minutes na kain at eto wusulat konti.
2 days kmi wlang pasok August 26 at 27.

Kahapon nakapag practice ako ng tennis mga alas 2:30pm ako dumating dun sa court.
Dun ko lang nlaman na ung datong schedule na 12:00-2:00 sarado ang court ay gnwa na palang 4:00pm ang bukas. Gawa daw nung pagnanakww ng tarpulin ng mga dayong basketball players.

Badtrip. Kakabwisit tlaga mga players na wlang matinong isip. Namemerwisyo pa. Goodwill tennis club nga ang nagpapatakbo halos ng court na yun eh. Dapat kasi tennis n lng talaga yung court na yun at wag na nilang gawing multipurpose.

Nag message si mary kanina sa facebook kp. Wow. Un pala tinanung nya lang kung bakit ko ni like ung status nya. Eh medyo bd news kc ung laman. Sagot ko lng "huh"? Sabay unlike ng button. D ko alam kung reflexes ko n lang ba talaga ang mag like ng something sa wall ng may wall.

15 mins.

15 minutes lang ang break ko. Hopefully makapag tennis pa mamaya.

Where I go I just don't know.......

Where i go i just dont know.
When i find my piece of mind.....
Im gonna give you some of my good time....

Hindi ko alam....
Lagi ka na lang nasa aking isipan......
Dwpat mag ttennis ako kanna umaga kaso hindi ako nakatulog nanaman kagabi ng maaga.
Paikot ikot ka sa isip. Hindi na ako makahinga. Hindi na makahinga kapag naalala at nababasa ang ilang blog mo at masakit pa dun ay hindi ako yung taong binabanggit mo.....

Hindi na tayo magkakilala ulet. Totally strangers.....

Hind
Nanaman nakatulogat na late naman ako sa trabaho. Yung conflict sa pag balance ng responsibility at value ng work ko. Ewan ko ba. Nahihirapan nanaman ako ngayon. Gusto kong magbago. Gusto kong mahanap ang will ng katawan ko na magkaron ng disiplina.

Nung isang gabi, napanaginipan ko ang isa sa mga babaeng crush ko noon pa. Magkayakap kami. Sobra akong namangha sa detalye ng bahay ko sa panagini na iyon. Sobra syang mukhang totoo pero ang sabi ko lang sa kanya ay "hindi ako makapaniwala na mangyayare ito, no, never in my mind"........

Alam ko sa isipan ko although gustong gusto ko ang eksena at ayaw ko pang mawala, alam ko mismong panaginip lang iyon. Walang direksyon kundi ang will ko. Sananga lang talaga kaya nya akong mailigtas sa sarili kong bangungot. Sarili kong impyerno. Mga kalaban kong anxiety, at depression. Heto nanaman ako ngayon, kinakabahan sa mga susunod na mangyayari. Sa susunod na reaksyon. Sa gagawin kong solusyon sa mga  susunod at nagaabang na problema.

Kaht sino ngayon pwedeng subukan na hikayatin ako at i inspire sa buhay. At ipa realiz ulet sa akin na hindi ganito kahirap. Alam ko rin yun sa sarili ko. Minsan natatawa ako noon sa mga tao sa pag react nila ayon sa mga sinabi ko habang salita lang yun sa akin, pwede mong tanggapin, pwede mo rin i ignore..

Pero bakit ba ganito? Ang kalaban ko ay ang sarili kong mga alaala. Ayaw ko nang ma miss sya, gusto ko nang tuluyan na mawala ang nadarama sa kanya. Ganito na ba talagw ako ka hopeless? Kailangan ko na bang lisan ang lugar na ito? Hindi ko alam. Walang makatuling sa akin ngayon. Wlang makapunta sa bahay para ibsan ang napapagdaanan at takbo nhg isip ko. Mga braso ko'y gustong gumalaw. Gusto pumalo ng bola. Gusto patuyanan gamit ang lakas ko upang madaliang makita ko sa sarili ko na hindi lang ako hanggang dito.

Gisto kong makahanap ng saya. Yung saya na walang expiration date. Walang katapusan o walang pangangamba. Yung with someone na makaka hold on ko at hindi matatakot sa susunod na mangyayari. Ayaw na ayaw kong masabi sa sarili ko na ako'y duwag. Maraming bese ko na rin napatuyanan sa sarili ko ang tindi ng abilidad ko kapag ako'y nag rrage.

Ang blog entry na ito ay punong puno ng

Pag aalala
Depression
Frustration
Stress
Self pity

Pero sinulat ko ito pagkat gusto kong labanan ang mga ito sa sarili ko.

Hirap na hirap ang kaluluwa  ko ngayon.........

Gusto kong makagalaw.

Gusto kong makagalaw......

Huwag mo akong iwan

Wag mo akong iwan......

Yan na lamang wng nasasabi ko sa.........

Sarili ko. ...

Kaluluwa'y wag sanang lumayo....

Sarili ko na lang ang hindi mangiiwan sa akin sa huli.

Kung marinig mo ang sanhi, maaring mairita ka.
Pero kung malaman mo ang dahilan, maari pang maintindihan mo.

Madalas sa pagsusulat, mas nagamit ko pa nga itong tablet sa pagsulat ng blog kaysa sa proposals at quotations.

Gusto ko lang din mai express ang mga bagay na tumatakbo sa isip ko. Gusto ko maging mapayapa.
Gusto kong gaein ang mga bagay na ito para hindi ako lisanin ng aking pagkatao.
Ganito ako ngayon, wala akong clue kung sino ako bukas. Although kilala ko naman sarili ko.....

Ngayon, ayon sa experience ko, lahat talaga ng mga tao ay nagbabago. Hindi ko rin masisisi ang sarili ko.
Hindi ko rin masisi ang sarili ko nung marinig ang boses nya sa cellphone at ramdam na ramdam ang pagka wala ng nararamdaman sa isa't isa.

Itong mga nakaraan masyado kong naramdaman ang pagka balisa. Kalungkutan at sakit habang naalala ang mga ginagawa namin noon. Mga lugar. Sabi nga ng blink 182, "i hate all those love songs on the radio, always it is there to remind an oversensitive guy that he s lost and alone".

Wag mo akong ulet dalhin doon. Infact sya naman ay sanhi din ng pagkalungkot ko noon.

Isa sa mga dahilan kung bwkit ang lakas ng loob ko na manligaw noon ay dahil din sa mga nakaraan na kasablayan ko sa relasyon. Noon 3years ago, gusto ko din patunayan na hindi ako ganun ka desperado para bumagsak sa hindi karapat dapat na babae at minsan ay medyo parang almost manggagamit. Yep, siguro hindi na nya ako dinalaw dahil sa hiya na hindi nya na nabayadan ang hiniram nyan pera sa akin noon na pampaayos daw ng bahay nila na na ondoy. Si richelle. Ayun, naalala ko pa pangalan nya.

Bandang huli, isasara na lang ang pinto ng kwarto ko. Mangangarap ulet ng babae na hindi ko pa nakikilala. Yayakapin ang unan at saeabihin sa sarili na hindi a ito ang huli. Bata pa ako. Nasa linya pa rin naman ng kabataan kahit papano.

Sabi nga ni sir jojo, nasa pagdadala yan.

Maggigitara, mag ppretend na may nakikinig habang ako lang at sarili ko ang nasa bahay.
Wal nang iba. Wala nang iba. Wala nang ibang makikinig minsan sa pagkakataon. Minsan walang matawagan. Minsan madalas walang load. Wala din internet. Minsan brownout in. Gitara na lang at sarili. Mas okay na yun minsan. Safe ako sa sarili ko. Hindi nya ako sasaktan. Hindi nya rin sana ako iiwan.

Sarili ko na pang. Sarili ko na lang sa huli.

Itutulog ko na lang ito at mangangarap sa paggising ko, makta ko ang sarili ko sa......

Iyo....

-ram

Aso ba sya? !!!!Bakit? Hindi ba halata? :D

Breaktime ko ngayon. Kakatapus ko lang kumain ng gintaan isda nila ate emer. Usually umuuwi ako ng bahay para magpahinga. Matulog. Pero ngayon hindi muna ako uuwi.  15 mins nanakakaraan mula nung nag punch out ako sa bundy clock.

May aso na nakakairita. Paikot ikot dito sa canteen at pumupwesto sa tabi ng kumakain naparang nanghihingi ng pagkain. Badtrip naman kasi ung may ari ng aso na ito hindi na lang iuwi sa kanla at talian. Aalaga alaga ng aso hindi naman pinapakain. Pagala gala pa. Everytime na lumalapit sa akin ay dini destruct ko ng upuan para umalis.

Parang kagaya ng mga taong nakakabwisit. Lagi na lang nang eestorbo ng kapwa. Pero mas malala pa sila sa aso na ito. Tao sila pero ugaling aso. Kahol ng kahol. Naninindak ng naninindak. Anu ba gusto nilang patunayan? Kung sapakan lang dn edi magsapakan kami. Ang style kasi ay kumukuha ng kakampi at bumabalik 4 na sila at ako isa lang. Tsktsk nakakaawa hindi ba talaga nya kayang makipag boxing sa akin ng mag isa? Well hindi rin naman boxing ang gagawin ko sa kanya kundi Close Quarters Combat. Patataubn ko sya sa lupa at tuturuan ng leksyon. Leksyon na matutong rumespeto ng kapwa (although hindi naman talaga sya kapwa dahil isa syang aso)

Badtrip kagabi nakalimutan kong i press ang save button nitong blogger app ko. 1 blog lost. Well I've learned that lesson kaya ngayon i ssave ko na eto na. Pipindutin ko na ang save button as in now na......

Byaheng korea. More seats availlable

Mag iisang taon na simula nung nag aaya ang ate ko at ang asawa nyang si Leo. Isang canadian.

Maganda daw dun at malakas ang internet. Isa sa mga bansang nauuna sa technolohiya. Pag iniisip ko yun, na eexcite nga ako e.
64 mbps daw ang speed ng internet doon. Di gaya dito sa pinas 763kbps (wala pang 1 mbps) :/

Mga prettyng koreans. Yeah! Gusto na sila ma meet!! Hehe

Medyo na babagalan nga lang sa akn ang ate ko sa pag asikaso sa korean language school. Wla pa kasi akong eraps. Nahihiya din akong sagutin pa nila ate y g schooling ko sa ngayon na hindi na nga ako nakakatulong kila mama sa bayarin. Minsan minsan nakakapag padala ako. Minsan nga lang yun at dame pang katumbas na sacrifice. Not to mention yng galit ng kasera ko.

Ganito lang buhay ko. Tennis sa umaga na medyo naudlot nga talaga itong mga nakaraan.
Office, gps, cctv, pagiging supervisor, gawa ng proposal. Bili ng gamit pc sa office at iba pang gadgets. Assist sila pastor sa pag operate ng projector. Church. Badminton. Kain. Tulog. Games, puyat, cobra. Ikot ikot dun.

Pero actually puro destruction ako itong mga nakaraan. Pano naman kasi hindi ko rin naman bastamg maiaalis sa sarili kong ma miss ang ex ko. Naiisip ko pa rin sya.

Ahm sa blog na ito dahil nai share ko na kila ate ung URL ko, hindi na malabong mabasa nila eto. Pero ni cconsider ko naman talag ang byaheng korea na ticket ko y  sa new life na gaya ng tinatamasa nila doon. Depende rin siguro sa klase ng work. Pero sabi nmn nila kht factory worker lang dun ay maganda ang kita.

Mejo hindi rin pa ako confident sa sarili ko dahil maliban sa tagalog, hindi talaga ako sanay makipag usap ng obang language. Kahit nga english ay nauubusan ako pag kausap ko ang asawa nya e. Which turns out na parang ayaw ko makipag usap sa knya. Actually na bblanko lang ako.

Gusto ng mga kaibigan ko na sumama doon. Gusto nilang makuha din opportunity. Nag chat nga kami ninate kanina e. Sinabi ko sa kanya kung okay lang ba yjn. Ang sabi naman nya ay ang mahalaga, ako ang makapasa muna sa exam. Sana nga. Pero aaral muna ako.

ehem, mukhang need ko na rin ng korean chatmate ;) like ko yan. Hehe great idea, hihingi nga ako kay ate ng ka chat mamaya hihihi. :-)

10 more minutes before time.

Technology qng buhay ko. Yun nga ang dahilan kung bakit ako nakakuha ng position ko at ng respeto mula kila Tennis Master. Sa akin sila umaasa ngayon pag tungkol sa computers. Ilang beses na nga nila gusto magpa tutor sa akin e. Naka ilang session na rin ako ng pag conduct ng seminar sa android. :)

I really love computers. They a only ones that never let me down. Maliban lang kung bumigay ang hardware. Hakhakhak.

Have to go n ulet for now. Bbye! :-)

Ram

Nasa jeep

Nasa jeep ako ngayon. Kakapagod maghanap ng mabiilhan ng widows installer. Hindi ako nakapag tennis ngayong araw na ito. Mas pinili ko kasing mag prepare sa pagpunta sa bahay nila mam gloria. Konting kikitain. Okay na rin ito atleast may solbi ang araw ko.

Kanina on d way bago sumakay ng bus papuntang cubao, dumaan muna ako sa barangaynat nireklamo yug siga kagabi. Nung inaalam nla yung bahay ko ayun, ginamit ko google earth :-)

Bilib pa nga sila sa tab ko e. Okay naman atleast may record na yung gago na yun dito nka blotter na sya. Kilala pala ng mga tanod at ang payo pa nila sa akin ay isumbong sa tatay ung adik na yun.