One shot.

Isa nanamang araw dito sa office.....

Empty...... feeling ko ang empty empty..... prang may kulang......

dahil lang ba hindi nya talaga ako pinapansin. badtrip ba sya sa akin? wala naman akong maisip o maalala na nagawa kong mali o laban sa kanya. ayaw ko ngpakiramdam na ganito. Feeling ko ako'y basura.

Pag may nakkwento ako na negative results o outcome ng mga nangyayari sa akin feeling ko nakikinig yung mga taong tila naghihintay ng mga bagay na magsisilbing kabayaran ko sa pagiging cold sa kanila.

Meron lang akong isang shot sa bawat sandali ng buhay. isang try lang at walang rewind.

Kanina sablay ang pag gamit ko ng presentation. Medyo nahirapan kc ako sa Libre Office Impress kanina. d ko mahanap yung pang edit ng font color. na upset ko si mam vangie na asawa ng bigboss namin for the second time. Feeling ko ngaun kahit magpaliwanag ako hindi ako nya ako papakinggan dahil ang iisipin nya ay excuses nanaman ang ginagawa ko. 2 weeks ago na pla nung binigay ni kuya zaldy yung lineup ng songs kay mam mariter na hindi nai-forward sa akin. hindi kasi ako nakapasimba kahapon kea hindi kmi nkapag kita sa church. kung nag church lang sana ako ay wala sanang magiging problema.

Dalawa ang badtri sa akin ngaung araw na ito. Yung Crush ko at si Ma'am Vangie. Salamat nangalang talaga sa cobra at vitamin e na bigay ni mami at medyo cool pa ang mood ko ngayun. kung wala yun siguro bagsak nanaman ang self esteem ko. lagi ko na lang kalaban yun sa sarili ko. Hindi ko ma-stablize.

Failures?

sabi ni Alex band "We've all been there".
sabi naman ni Matchbox Twenty "Let's see how far we've come".

gusto ko sana kasi ay ung tipong na mamanpulate ko ang balance ng mood ko at developments sa mga bagay bagay.

Kasalanan nga daw ang magbasa ng horoscope... pero sa tulong kasi nun ay nagagawan ko ng paraan na ma prevent ang mga badtrip sa paligid ko. nakakatulong din sa akin para mamaintain ko ang pagiging energetic.

Dahil sa puyatdin kagabi, hindi ako nakalpag tennis kaninang umaga. na mmiss ko na nga ulet ang court.
Sana makapa laro kamini Boss bukas.

Si Mary, na mmiss ko pa rin sya. hindi rin naman madaling isipin na yung taong minsan naging kasama ko sa pangarap at akala koay sya naangmakakasama ko habambuhay ay biglang magigising ako isang umaga na wala na sya. wala na yung kulitan namin sa umaga at paglalambing nya hindi ko maiwan hanggang hindi na ako makapasok sa office.

kailangan ko maitayo ulit ang sarili ko. sa gitna ng laban ko emotional. although maymga times na maganda ang start ko. sa mga bandang gitna ng laban ay napapadapa pa rin ako. okay langnaman yung diba? ibibigay ko ang best ko na makatayo ulit at hindi sumuko. focus sa work at career. Mga projects na dapat kong matapus. at mga taong bibigyan ko ng trabaho.

isang shot pa. paggiigihan ko na.
isang shot pa. kaya ko pa.
isang shot pa. patutunayan ko.   

Need to.....

I need to fix myself....

Because of depression and fear that my old problems comes back to my mind (to feel being weak).

I said in my Facebook status last week, "enough, I'm giving up".

I need changes. In my self. In my outlook around me.

I realized a while ago that my worst enemy in my mental word. When it comes to morale, I can stand the things that I know is right. Unless my inner self is hurt. In my inner self and personality. Because when that thing is damaged, its hard for me to adjust. Its even hard for me to recover. Mental work, it is said it will be hard for me this day.

Can we still be friends?

We cant play this game anymore
but can we still be friends
Thing just can't go on like before
But can we still we friends
We have something to learn
Now its time for the wheel to turn
Friends have some one by one
Before you know its all gone

Lets admit we made a mistake
But can we still be friends
Heartaches never easy to take
But can we still be friends

Its a strange sad affair
Sometimes seems that we just dont care
Dont waste time feeling hurt
We been through hell together

Lalala lalala

La

Unwanted individual yes that's me......

By Paolo Santos

How could you tell me that you're leaving me today
There's so so many things that I just want to say to you
I'd always hope that we would end up as one
I realized that in your life I'm not the ony one for you

I watch you as you put yourself together
You packed your bags make sure it ain't forever
You get up slowly and you tell me your parting words
Melancholy melodies in every corner of the world
Can be heard

Can you them dying echoes of my cry
From blue to gray can't you see that fading sky
I asked why

You take your step and head out for the door
My so called perfect world comes crashing down on the floor
Suddenly the time has gone slow
Signs of my bitterness began to show

Is there anybody out there?
Anybody out there?
Wishing you're still here

So many years have passed and I'm standing by my door
Picking up what I left off wishing it was like before

Yet I know my life and the way it should being able to move on
even if I could
Staring at the mirror all I see
Unwanted individual yes that's me
That's me.......
That's me..

Words

words.....

how could it be?

it was once just words until we give in to its meaning.

just words.... just words..... until we gave up.

we often lose.... I often lose.

just word.. until we live its meaning..

Dying self esteem.

words could lift you up.

words could turn you down.

by then it will be no longer just words....

some call it heartache.. some moans for it.

Birthday ko 2012 :-)

September 11, 2012 12:17am

Nandito sa apartment ko habang nakitulog si Reniel, ojt sa planta namin.

Hindi ak naka create ng blog entry about sa birthday ko last September 8, 2012.
Ask me why? Sobrang busy kc. That came a big day for me.

Pero gusto ko ri  i sulat ang nanguare sa araw na iyon so it goes like this.....

Supposedly maaga ako nakatulog nun dahil sa usapan namin ni boss art na mag ttennis kami September 8, ng umaga 6am. Sabi ko sa kanya kahit wala na syang pa regalo sa akin kahit yung tennis rematch na lang.....

Sa kasamaang palad.....

Nagising ako 9:30am na dahil nakatulog ako 3:30am.... grrrrrrr

I'm so very totally disappointed with myself that morning...

So sad to say hindi na nga natuloy ang morning game namin ni boss..

Nagligo ako, at nagbihis suot ang black tshirt ko at flesh na short at rubber shoes. I love that combination of colors. :-)

Pagdating sa ARC, naabutan ko si boss kausap ang 2 na taga planta at nung napansin nya ako ang sabi nya ay kanina pa sya naghihintay para maglaro kami. Sabi ko "sorry boss nahirapan kasi ako makatulog kagabi" sabi naman nya, okay lang yan madami pa namang araw. 11:00am bss pwde ka? Sabi nya "oo no problem" :-)

Pasok sa gate, hindi kuna ako nag punch in dahil 10:15am na nun.

Dmeretso lang ako para iwan sa Room ko ang iba kong gamit at bababa ulet ako para mag almusal at maghintay ng
11am. Nang...

Nakita ko ang babaeng ito na syang dahilan ngpagka puyat ko. Ikot sya ng ikot sa isip ko at ang utak ko ang hindi na mapakali. Hindi ko nga alam kasi wala naman ak nararamdaman na affection galing sa kanya. Kakainis lang na hindi ko malabanan ang isip ko. Isa sa nag ppuzzle sa isip ko ay yjng pagkawala ng connection namin sa facebook na prang ni-unfriend nya na ako. Galait kaya sya sa akin? May nagseselos kayang iba na naging dahilan ng pag unfriend nya? Andaming  gumugulo sa isip ko tungkol sa kanya at ang worst part pa nun ay alam ko sa sarili ko na hindi dapat ako magkagusto sa kanya.

Hindi ko pa rin sya knakausap nun. Ilang days ko na syang hindi pinapansin. Iniisip ko kasi maramdaman nya ang nararamdaman ko sa tuwing hindi sya mag rereply sa chat.

Pero masaya at excited ako na nagaalala sa araw na iyon.

Masaya ako kasi naka tennis attire ako habang nasa office at nagpaluto na ako sa mama ni Aron ng spagetti para sa pa merienda ko sa office.
Excited ako sa paguwi sa bahay kasi may gift na daw ako na galing sa ate ko ^_^. At kinakabahan din ako dahil nagaalala ako na baka kulangin ang pera ko lalo na kapag hindi ako naka vale kay mam Mariter ng exact amount sa kailangan kng pang gastos sa birthday ko.

Maya maya pa at unti unti na akong bnabati ng mga officemates ko at nakikipag biruan na ako sa kanila maliban sa crush ko

Binati ako ni mr. Paul Eiding na voice actor kay Colonel Roy Campbell ng favorit kong videogame, metal gear solid.
Binati rin ako ng isang show sa america na pinoy channel doon si Manny Calpito :-)
Binati na rin ako ni sir Mike na asawa ni mam Via, at ng mga pinsan ko, ng mga kaibigan. Lahat yun puro sa faceboook

Gusto ko na talagang career-in ang tennis @_@

Nasa starex kami nla boss ngayon bbyahe papunta sa cpndo n mam via kasama si mam Vangie, mam Bay at mag asawang pinsan n mam vangie at 3 batang nabae na apo nila.

Nanood kami ni boss art ng tennis us open kanina sa kanilang lcd tv. Ang lulufet ng mga players. Iba talaga ang mga pros ^_^

Excited na ako makapag training ng tennis. Kabibili ko lang ng bagong sapatos pang tennis at pang work din ^_^

Okay naman ako ngayon. Maliban sa bahay, nabayadab ko na mga kylangan ko mabayadan kaya kahit wala akong pocket money ay payapa  naman ang bulsa ko :-)

Ilang oras pa ang nakalipas......

4:30pm nakarating kami sa venue ng birthday ni mam Althea. :-)
Binaba ang mga bata. Binuhat ko pa ang isa sa kanila kasi nakatulog sa byahe.
Pagkatapus ay pmunta kami ni boss art sa sm hypermarket para bumili ng red wines at brandy. Ang cool din talaga ni  boss art dahil sa age nya na ganun ay parang walapa syang alam sa alak. Ang weird nga e. :D
Pinabili rin saja ako ni boss ng ice cubes kaso ubos na.

5:00pm
One happy beautiful people haha nakaka starstruck tlga mga kamag anak nila mam vangie :-)

Ilang sandali pa  ay hinihintay ng lahat ang pagdating ni mam teyet sa place para i surprise sya(hindi nya kasi alam na may party) hehe nakita nya pa ako kanina sa bahay nila kasama ang  dad nya nung habang nanonood kami ng tennis usopen. :-)

Sinalubong ng lahat si mam teyet ng happy birthday pagkabukas nila ng pinto ng clubhouse.
Ang saya ni mam. Kitang kita sa kanyang mga mata na naramdaman nya ang pagmamahal ng mga kamag anak at kaibigan nya :-)

Nilapitan nya ang mga tao at personal na pinasalamtan :-)  damay pa nga ako. Pero nstead na beso beso ay xempre nahiya ako. Heeh nakipag kamay na lang ajoat inati  ulet ng happy birthday. (Nabati ko na kasi sya nung nakasalubong ko sya sa entrance ng church "namin" hehe)

After magkainan ay may photobooth na naka open at libre lang magpa picture. Daming pumla hehe may mga head costumes kasi na ready to wear.

Lahat ng sagot sa mga tanong sa games ay patungkol sa bhay at karanasan ni mam teyet. At dun ko na confirm din na nag ttennis si mam teyet noon. Kaya nung nagkaron ako ng pangatlong pagkakataon para makausap sya, tinanong ko kung nakakakpag tennis pa ba sya sabi nya mga 1 year na syang hndi nakakapag tennis :/ sabi ko, sana mam minsan makapag laro tayo :-)  sagot naman nya, sana nga, masyado na kasing busy e.

Hayysss gusto mo talagang maging magaling, mag ttraining pa ako ng sangkatuks, mga ilang bola pa ang palilipari n ko..... hahahaha

Cold land in the middle of summer

Feed my dreams......

Satisfy me.......

Do not control me.....

But do it when I'm losing my mind.....

Let me go...... but do not go too far......

Leave me but don't forget me......

I wont say it anymore.... i dont want to... but as time comes..... i still do.....

It there any way to get out of here?.....

Can somebody remind me how i survived the days when i haven't met you?

When it still feels like you're just inches away from me.....

Why do i still feel it? Why do i have to ask?

I'm not the man that i used to be. And it hurts my soul so badly...

You...... did..... like..... what i did......

Promises said... promises that i once marked and embossed deep inside me......

How am i supposed to move on?

It hurts.... so..... bad......

So bad....

So damn unimaginable pain.

Get out.... get out.... we need to get out of here......

Help me get out of here....

15minutes

Matagal ba yun?

5 minutes na kain at eto wusulat konti.
2 days kmi wlang pasok August 26 at 27.

Kahapon nakapag practice ako ng tennis mga alas 2:30pm ako dumating dun sa court.
Dun ko lang nlaman na ung datong schedule na 12:00-2:00 sarado ang court ay gnwa na palang 4:00pm ang bukas. Gawa daw nung pagnanakww ng tarpulin ng mga dayong basketball players.

Badtrip. Kakabwisit tlaga mga players na wlang matinong isip. Namemerwisyo pa. Goodwill tennis club nga ang nagpapatakbo halos ng court na yun eh. Dapat kasi tennis n lng talaga yung court na yun at wag na nilang gawing multipurpose.

Nag message si mary kanina sa facebook kp. Wow. Un pala tinanung nya lang kung bakit ko ni like ung status nya. Eh medyo bd news kc ung laman. Sagot ko lng "huh"? Sabay unlike ng button. D ko alam kung reflexes ko n lang ba talaga ang mag like ng something sa wall ng may wall.

15 mins.

15 minutes lang ang break ko. Hopefully makapag tennis pa mamaya.

Where I go I just don't know.......

Where i go i just dont know.
When i find my piece of mind.....
Im gonna give you some of my good time....

Hindi ko alam....
Lagi ka na lang nasa aking isipan......
Dwpat mag ttennis ako kanna umaga kaso hindi ako nakatulog nanaman kagabi ng maaga.
Paikot ikot ka sa isip. Hindi na ako makahinga. Hindi na makahinga kapag naalala at nababasa ang ilang blog mo at masakit pa dun ay hindi ako yung taong binabanggit mo.....

Hindi na tayo magkakilala ulet. Totally strangers.....

Hind
Nanaman nakatulogat na late naman ako sa trabaho. Yung conflict sa pag balance ng responsibility at value ng work ko. Ewan ko ba. Nahihirapan nanaman ako ngayon. Gusto kong magbago. Gusto kong mahanap ang will ng katawan ko na magkaron ng disiplina.

Nung isang gabi, napanaginipan ko ang isa sa mga babaeng crush ko noon pa. Magkayakap kami. Sobra akong namangha sa detalye ng bahay ko sa panagini na iyon. Sobra syang mukhang totoo pero ang sabi ko lang sa kanya ay "hindi ako makapaniwala na mangyayare ito, no, never in my mind"........

Alam ko sa isipan ko although gustong gusto ko ang eksena at ayaw ko pang mawala, alam ko mismong panaginip lang iyon. Walang direksyon kundi ang will ko. Sananga lang talaga kaya nya akong mailigtas sa sarili kong bangungot. Sarili kong impyerno. Mga kalaban kong anxiety, at depression. Heto nanaman ako ngayon, kinakabahan sa mga susunod na mangyayari. Sa susunod na reaksyon. Sa gagawin kong solusyon sa mga  susunod at nagaabang na problema.

Kaht sino ngayon pwedeng subukan na hikayatin ako at i inspire sa buhay. At ipa realiz ulet sa akin na hindi ganito kahirap. Alam ko rin yun sa sarili ko. Minsan natatawa ako noon sa mga tao sa pag react nila ayon sa mga sinabi ko habang salita lang yun sa akin, pwede mong tanggapin, pwede mo rin i ignore..

Pero bakit ba ganito? Ang kalaban ko ay ang sarili kong mga alaala. Ayaw ko nang ma miss sya, gusto ko nang tuluyan na mawala ang nadarama sa kanya. Ganito na ba talagw ako ka hopeless? Kailangan ko na bang lisan ang lugar na ito? Hindi ko alam. Walang makatuling sa akin ngayon. Wlang makapunta sa bahay para ibsan ang napapagdaanan at takbo nhg isip ko. Mga braso ko'y gustong gumalaw. Gusto pumalo ng bola. Gusto patuyanan gamit ang lakas ko upang madaliang makita ko sa sarili ko na hindi lang ako hanggang dito.

Gisto kong makahanap ng saya. Yung saya na walang expiration date. Walang katapusan o walang pangangamba. Yung with someone na makaka hold on ko at hindi matatakot sa susunod na mangyayari. Ayaw na ayaw kong masabi sa sarili ko na ako'y duwag. Maraming bese ko na rin napatuyanan sa sarili ko ang tindi ng abilidad ko kapag ako'y nag rrage.

Ang blog entry na ito ay punong puno ng

Pag aalala
Depression
Frustration
Stress
Self pity

Pero sinulat ko ito pagkat gusto kong labanan ang mga ito sa sarili ko.

Hirap na hirap ang kaluluwa  ko ngayon.........

Gusto kong makagalaw.

Gusto kong makagalaw......

Huwag mo akong iwan

Wag mo akong iwan......

Yan na lamang wng nasasabi ko sa.........

Sarili ko. ...

Kaluluwa'y wag sanang lumayo....

Sarili ko na lang ang hindi mangiiwan sa akin sa huli.

Kung marinig mo ang sanhi, maaring mairita ka.
Pero kung malaman mo ang dahilan, maari pang maintindihan mo.

Madalas sa pagsusulat, mas nagamit ko pa nga itong tablet sa pagsulat ng blog kaysa sa proposals at quotations.

Gusto ko lang din mai express ang mga bagay na tumatakbo sa isip ko. Gusto ko maging mapayapa.
Gusto kong gaein ang mga bagay na ito para hindi ako lisanin ng aking pagkatao.
Ganito ako ngayon, wala akong clue kung sino ako bukas. Although kilala ko naman sarili ko.....

Ngayon, ayon sa experience ko, lahat talaga ng mga tao ay nagbabago. Hindi ko rin masisisi ang sarili ko.
Hindi ko rin masisi ang sarili ko nung marinig ang boses nya sa cellphone at ramdam na ramdam ang pagka wala ng nararamdaman sa isa't isa.

Itong mga nakaraan masyado kong naramdaman ang pagka balisa. Kalungkutan at sakit habang naalala ang mga ginagawa namin noon. Mga lugar. Sabi nga ng blink 182, "i hate all those love songs on the radio, always it is there to remind an oversensitive guy that he s lost and alone".

Wag mo akong ulet dalhin doon. Infact sya naman ay sanhi din ng pagkalungkot ko noon.

Isa sa mga dahilan kung bwkit ang lakas ng loob ko na manligaw noon ay dahil din sa mga nakaraan na kasablayan ko sa relasyon. Noon 3years ago, gusto ko din patunayan na hindi ako ganun ka desperado para bumagsak sa hindi karapat dapat na babae at minsan ay medyo parang almost manggagamit. Yep, siguro hindi na nya ako dinalaw dahil sa hiya na hindi nya na nabayadan ang hiniram nyan pera sa akin noon na pampaayos daw ng bahay nila na na ondoy. Si richelle. Ayun, naalala ko pa pangalan nya.

Bandang huli, isasara na lang ang pinto ng kwarto ko. Mangangarap ulet ng babae na hindi ko pa nakikilala. Yayakapin ang unan at saeabihin sa sarili na hindi a ito ang huli. Bata pa ako. Nasa linya pa rin naman ng kabataan kahit papano.

Sabi nga ni sir jojo, nasa pagdadala yan.

Maggigitara, mag ppretend na may nakikinig habang ako lang at sarili ko ang nasa bahay.
Wal nang iba. Wala nang iba. Wala nang ibang makikinig minsan sa pagkakataon. Minsan walang matawagan. Minsan madalas walang load. Wala din internet. Minsan brownout in. Gitara na lang at sarili. Mas okay na yun minsan. Safe ako sa sarili ko. Hindi nya ako sasaktan. Hindi nya rin sana ako iiwan.

Sarili ko na pang. Sarili ko na lang sa huli.

Itutulog ko na lang ito at mangangarap sa paggising ko, makta ko ang sarili ko sa......

Iyo....

-ram